नादान माणसेही

गावात श्‍वापदे ही राहावयास आली
का मानवा खुपावी झाडे बहरास आली?
घेतात ते सुपारी लोकांस मारण्याची
ही माणसे कुणाची जपण्या तयांस आली
विश्‍वास का नसावा अपुल्याच माणसांचा
हेरास नेमण्याची पाळी कशास आली
तारा अशा जुळाव्या गंधार छेडल्यावर
हुक्कीच अडण्याची साऱ्या सुरास आली
कुंडीत लावलेल्या रोपांस वाढ नाही
बागेतल्या कळीच्या जिवास आली
रमतो फुलांत सागर आता कशास येथे
गंधात परी कळीच्या गुंगी भुंग्यास आली

-----------------------------
घेऊन फूल आली मृत्यूस भेटण्याला
----------------------------------------
माझ्याच भोवताली सैतान माणसेही
देतात त्रास सर्वां नादान माणसेही
नसतो कुणास येथे कसलाच धाक आता
जाणून सर्व काही बेभान माणसेही
फुगतो नवीन रस्ता बेताल वाहनांनी
धुंदीत धावताना बेजान माणसेही
नाकासमोर माझे हे चालणे असूनी
छळतात का मला मग बैमान माणसेही
वागणे तुझे मनस्वी कळणार काय सागर
होती मुजोर सारी अज्ञान माणसेही
--------------- प्रकाश रामचंद्र क्षीरसागर, ताळगाव, गोवा

आता तसे लिहाया

आता तसे लिहाया
बसणेच होत नाही आता तसे लिहाया
सुचते तसेच सारे जमते कसे लिहाया?
काही कथा कुणाच्या रुचतात का मनाला?
मिळतात शब्द सारे सगळे असे लिहाया
दिसतो निसर्ग सारा साऱ्यांस भोवताली
शब्दांत सजवविणे जमणारसे लिहाया
हे विश्‍व चांदण्यांचे रात्रीत जागणारे
पुनवेस का कुणाला दिसणारसे लिहाया
सागर जरा किनारी लाटांस रोखतो पण
वाऱ्यास वेग येतो पकडू कसा लिहाया?

आषाढ आला

आषाढ आला घन दुरून आले
तव आठवाने मन भरून आले
आषाढ पहिला छळतो असा हा
नयन हे माझे विरहात ओले
सजन कसा तो ठावूक नाही
रूप तयाचे गात्रांत भरले
स्पर्श तयाचा उल्हास भरतो
सौभाग्य लेणे हर्षात न्हाले
आषाढ सरींचे बेफाम जगणे
नव उन्मेष ऐसे कोंबात हसले
आषाढ येतो सजतो रमतो
संगीत सजते धरणी डोले
आता कुठेती आषाढ गाणी
छंद उरीचे उरात उरले

- प्रकाश रामचंद्र क्षीरसागर

बेडूक

बेडूक

डराव डूक, ओरडे बेडूक
पावसा पावसा, लवकर ये
नाहीतर तुझ्यावर करीन चेटूक
निळसर नभा, घेऊन ये ढगा
नाहीतर तुझा मऊ मऊ
पळवून नेईन तुझा झगा
रागवाले त्याच्यावर मग
तेव्हा निळे निळे आकाश
पहिल्याच पावसात बेडकाला
जमिनीवर धाडले सावकाश


ससोबा खाशेराव
झाल जंगलचे राव
पाळले वाघ रक्षणास
हत्तीची अंबारी बसण्यास
कोल्होबा घालतात पिंगा
चिऊताईचा भोवती दंगा
लांडगोबाला पाहवली
नाही, ससोबाची ऐट
जाऊन त्याने मग
घेतली वनराजाची भेट
वनराज बाघोबा
खूप खूप संतापले
डरकाळी फोडताच
सगळे धूम पळाले

प्रकाश रामचंद्र क्षीरसागर

गजल

गजल
परवानगी मला दे । पाणी पिण्यास आता।।
सार असते जगाया । संजीवनीच आता ।।
----------------------
तो चेहरा सुखाचा खुलवी मला सुखाने
हुलकावणी सदा का दाखवावी मला सुखाने
------------------------------------
ती सुळावर धाडसाने माणसे जातात कशी
ृत्युच्याही मग भरे भीती उरात कशी
हे कसे सगळे अजून गूढ कायमचे
-------------

श्‍वापदे ही भोवताली पण तरी हसते कशाला?।
ंना तूच आता रोजच्या हसते कशाला?।। १।.
ंचे वागणेही वेगळे वाटे कसे रोज मला हे ।
दुर्लक्ष करुनी तू तयांना मग सुखात दिसते कशाला? ।। २।।
-----------------------------------


-----------------------------
खूप दिवसांनी असा मी रिक्त झालो
सम्राट नाही पण अभिषिक्त झालो

शब्द भूमी नांगरतो पेरण्याला गजल माझी


-------------------------------------
हे न पाहताही तुझे बोलणे, किती बरे, नाही?
---
कोण गातो गीत माझे हर्ष होता
जीवनाचा तोच माझ्या हर्ष होता
माझा प्रश्‍न होतो उत्तराचा
शोधताना तेचिसत्य स्पर्श होता

गजल

परवानगी मला दे । पाणी पिण्यास आता।।
सार असते जगाया । संजीवनीच आता ।।
----------------------
तो चेहरा सुखाचा खुलवी मला सुखाने
हुलकावणी सदा का दाखवावी मला सुखाने
------------------------------------
ती सुळावर धाडसाने माणसे जातात कशी
ृत्युच्याही मग भरे भीती उरात कशी
हे कसे सगळे अजून गूढ कायमचे
-------------

श्‍वापदे ही भोवताली पण तरी हसते कशाला?।
ंना तूच आता रोजच्या हसते कशाला?।। १।.
ंचे वागणेही वेगळे वाटे कसे रोज मला हे ।
दुर्लक्ष करुनी तू तयांना मग सुखात दिसते कशाला? ।। २।।
-----------------------------------


-----------------------------
खूप दिवसांनी असा मी रिक्त झालो
सम्राट नाही पण अभिषिक्त झालो

शब्द भूमी नांगरतो पेरण्याला गजल माझी


-------------------------------------
हे न पाहताही तुझे बोलणे, किती बरे, नाही?
---
कोण गातो गीत माझे हर्ष होता
जीवनाचा तोच माझ्या हर्ष होता
माझा प्रश्‍न होतो उत्तराचा
शोधताना तेचिसत्य स्पर्श होता

का कोपली

का कोपली
ंमाणसांनी सर्व झाडे तोडता ती का कोपली?।
सावलीही रोपट्यावर सांजवेळी का कोपली ।।१।।
थेंब सारे पावसाचे पान आता साठवे का ।
ंद वारा येत तेव्हा माणसे ही का कोपली ।।२।।
थेंब वेडे झोंबता अन्‌ येत सारे चहुदिशांनी ।
पावसाच्य वागण्याने बाग सारी का कोपली ।।३।।
रीत भाती कोण जाणे लाज वाटे नात्यास या ।
वागणे हे सोयऱ्याचे जाणती का कोपली ।।४ ।।
सागराचे तीर तेव्हा येत पुन्हा भारूनी हे ।
आवसेच्या थंड रात्री चांदणी ही का कोपली ।।५।।
--------------------
- प्रकाश रामचंद्र क्षीरसागर